Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 28, 2007
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 07, 2007
Autumn Time
Και ναι λοιπόν είναι αλήθεια. Από σήμερα το συνηδειτοποίησα και εγώ πλέον πως έχει μπει ο χειμώνας. Τόσο καιρό περίμενα αυτή τη γλυκιά γκρίζα μελαγχολία και τώρα που ήρθε έχω αρχίσει να έχω δεύτερες σκέψεις. Όταν σκέφτομαι το χειμώνα, σκέφτομαι πάντα μία συγκεκριμένη ευχάριστη σκηνή με μικρές παραλλαγές. Είμαι στο σπίτι μου, ή ίσως στο λεωφορείο ή και στο αυτοκίνητο. Στο χέρι μου κρατώ μία πύλινη κούπα καυτού καφέ (αν και δε πίνω καφέ). Αν είμαι στο λεωφορείο ή στο αυτοκίνητο αντίστοιχα, κατευθύνομαι προς τη δουλειά/σχολή και τη θέση της πύλινης κούπας έχουν πάρει αυτά τα τόσο συμπαθητικά αφρολεξοπλαστικά ποτήρια για τον δρόμο που δίνουν οι διάφορες καφετέρεις. Αυτό το Αφρολεξοπλαστικό ποτήρι είναι είτε καφέ είτε μαύρο (σε καμία περίπτωση με έντονα χρώματα ή γκρι. στο μυαλό μου τη συγκεκριμένη στιγμή, γκρι είναι μόνο ο ουρανός και μερικές πολυκατοικίες στην πόλη). Το ιδανικό βέβαια σχέδιο (επανέρχομαι στο ποτήρι) στη φαντασίωση μου, είναι μαύρο με διάφορα φύλλα πάνω, όλα σε φθινοπωρινές αποχρώσεις (καφέ, κίτρινο, ανοιχτό κίτρινο, πορτοκαλί κτλ). Την ώρα που πίνω την πρώτη γουλιά καφέ και νιώθω ένα γλυκό κάψιμο στη γλώσσα μου ακούω παράλληλα την εύθυμη (είναι πάντα εύθυμη, ποτέ βαριεστημένη) και φιλική φωνή της παρουσιάστριας του ραδιοφώνου να λέει "Καλημέεεεεερα. Ακόμα μία χειμωνιάτικη μέρα ξεκινά. Στην τσιμισκή η κίνηση των αυτοκινήτωη είναι.....". Ως εκέι έχω σκεφτεί αυτή τη χειμωνιάτικη σκηνή. Βέβαια αν είμαι στο αυτοκίνητο εκείνη τη στιγμή, την εκφωνήτρια την ακούω από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, ενώ άμα είμαι στο λεωφορείο, από τα διακριτικά ακουστικά μου, που μάλλον καταλήγουνε στο κινητό μου.
Υ.Γ. Ακόμα κάτι που λατρέυω στο χειμώνα, είναι αυτό το τσούξιμο που νιώθω στη μύτη όταν έχει κρύο
Υ.Γ.2. Καλό χειμώνα
Τετάρτη, Αυγούστου 29, 2007
Post Αυγούστου
Τρίτη, Ιουλίου 17, 2007
loose thoughts
και αν δεις να χάνομαι να μ'ανεβάζεις
να με ησυχάζεις και να με νοιάζεσαι
να με χρειάζεσαι όπως και γω
και αν δεις να χάνομαι να μ'ανεβάζεις
να με ησυχάζεις και να με νοιάζεσαι
να με χρειάζεσαι όπως και γω
Πραγματικά κάτι το μαγικό έχει η φωνή του κότσιρα.
Τετάρτη, Ιουνίου 13, 2007
Ιαπωνική εισβολή
(σημειωση blogger : το αρθρο που ακολουθει δεν ειναι με καμια παναγια δικο μου και ουτε στα πιο τρελα ονειρα μου δε θα μπορουσε να ειναι)
Η απόλυτη πολιτιστική κυριαρχία της Βρετανίας στην παγκόσμια μουσική σκηνή στις αρχές της δεκαετίας του '60, με το κύμα των μεγάλων συγκροτημάτων όπως οι Μπιτλς, οι Στόουνς και οι Χου να «κατακτούν» την Αμερική και να κάνουν οτιδήποτε ντόπιο να φαντάζει «βλαχοαμερικάνικο», έγινε γνωστή με τον τίτλο που της έδωσαν τα ΜΜΕ ως βρετανική εισβολή (british invasion).
Σχεδόν 45 χρόνια μετά, η επανάσταση στην ελεύθερη μετάδοση των πληροφοριών που έφεραν οι ευρυζωνικές συνδέσεις στο Ιντερνετ, οδήγησε σε οικονομικό μαρασμό αρκετές από τις παραδοσιακές μορφές τέχνης. Και ενώ η ιδιωτική ιδιοκτησία στο Διαδίκτυο μοιάζει τόσο αναχρονιστική όσο και η δημόσια ιδιοκτησία στον πραγματικό κόσμο, το μόνο πρόβλημα που παραμένει για την ελεύθερη και δωρεάν μετάδοση πληροφοριών είναι τα περίφημα «πνευματικά δικαιώματα».
Ωστόσο πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που τείνουν να ανατρέψουν τον κανόνα. Ενα μικρό κενό όσον αφορά τα πνευματικά δικαιώματα στα γιαπωνέζικα πολιτιστικά προϊόντα που δεν διατίθενται σε όλες τις χώρες της Δύσης όπως τα διάσημα μάνγκα κόμικς και τα κινούμενα σχέδια της χώρας (ανίμ), έκανε τη δυναμική αυτή μορφή λαϊκής τέχνης να γνωρίσει τεράστια άνθηση παντού όπου υπάρχει Ιντερνετ, από την Κίνα μέχρι την Γκάνα.
Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την ύπαρξη μιας φανατικής ιαπωνόφιλης κοινότητας, με εκατοντάδες ερασιτεχνικές ομάδες μετάφρασης και μετατροπής των κόμικς στα αγγλικά και υποτιτλισμού όλων σχεδόν των γιαπωνέζικων κινουμένων σχεδίων.
Σε χιλιάδες ιστοσελίδες γραμμένες σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, και αρκετές ελληνικές, μπορεί κάποιος να «κατεβάσει» απευθείας δωρεάν στον υπολογιστή του εκατοντάδες γιαπωνέζικα ανίμ, ενώ τα «μάνγκα» κόμικς μπορεί κάποιος ακόμα πιο απλά να τα διαβάσει on line.
Η δημοφιλέστερη σειρά κινουμένων σχεδίων σε όλο τον κόσμο, στις ηλικίες 12 και πάνω, είναι αναμφισβήτητα ο Γιαπωνέζος νίντζα Ναρούτο. Η σειρά άρχισε να προβάλλεται και στη Βόρεια Αμερική επίσημα πριν από δύο χρόνια, αλλά η δημοτικότητά της ήταν ήδη τεράστια εξαιτίας της ελεύθερης διάθεσης των επεισοδίων μέσω Ιντερνετ από οπαδούς της. Η λέξη «Naruto» όταν γραφόταν το άρθρο βρισκόταν στο τοπ 5 της μηχανής αναζήτησης Lycos με τις δημοφιλέστερες κατηγορίες θεμάτων.
Οι εμπλεκόμενες εταιρείες ξεκίνησαν δικαστικούς αγώνες εναντίον των ομάδων ελεύθερης διάθεσης κόμικς και τηλεοπτικών επεισοδίων, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς οι περισσότερες ομάδες συνέχισαν την ελεύθερη μετάφραση των επεισοδίων, ενάντια στον «άθλιο αμερικανικό μεταγλωττισμό».
Οι κοινότητες μετάφρασης των επεισοδίων και των κόμικς αυτών σε όλο τον κόσμο έμαθαν να συνεργάζονται ξεπερνώντας όχι μόνο τα γλωσσικά αλλά και τα χρονικά όρια. Από τη στιγμή που θα προβληθεί στην Ιαπωνία ένα από τα επεισόδια των δημοφιλών σειρών Naruto, Bleach, Death Note, Claymore κ.ά., εκατοντάδες άτομα εργάζονται αφιλοκερδώς, ώστε μέσα σε ελάχιστες ώρες το επεισόδιο να διατίθεται δωρεάν ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο για κατέβασμα στο Ιντερνετ, υποτιτλισμένο και όχι μεταγλωττισμένο, στα αγγλικά, στα κινέζικα, στα γαλλικά και στα ισπανικά.
Ενας άλλος λόγος για την τεράστια επιτυχία αυτών των σειρών είναι η ασυνήθιστα υψηλή ποιότητά τους. Για παράδειγμα, στη γιαπωνέζικη σειρά Anime «Death Note» συναντά κανείς μια αισθητική ανώτερη από την αντίστοιχη πανάκριβων αμερικανικών παραγωγών με ηθοποιούς, όπως το «Lost» ή το «Prison Break». Σε δεκάδες εκατομμύρια κάθε βδομάδα υπολογίζονται τα downloads των σειρών αυτών. Το κυριότερο είναι ότι οι μεταφραστές σέβονται την αυθεντική γλώσσα των τηλεοπτικών επεισοδίων και των κόμικς, μεταφράζοντας στα αγγλικά -λόγω άποψης και όχι οικονομίας- μόνο τα απολύτως απαραίτητα και διατηρώντας αρκετές λέξεις στην ιαπωνική, εξοικειώνοντας τους εφήβους όλου του κόσμου με την κουλτούρα της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου. Στα λύκεια της Αμερικής έχει δημιουργηθεί το φαινόμενο αρκετοί έφηβοι να ενσωματώνουν ιαπωνικές λέξεις στις συνομιλίες τους, όπως «χάι» (ναι), «γκομενασάι» (συγγνώμη) κ.ά. Ακόμα και η υποψήφια των Σοσιαλιστών στις γαλλικές προεδρικές εκλογές Σεγκολέν Ρουαγιάλ στην προεκλογική της εκστρατεία αναφέρθηκε ειδικά στο φαινόμενο και την εξάπλωση της κουλτούρας των ιαπωνικών μάνγκα, κατηγορώντας τα ότι προωθούν τη βία και προκαλώντας την αντίδραση της πρεσβείας της Ιαπωνίας.
Και ενώ ο αντίκτυπος της γιαπωνέζικης «εισβολής» δεν μπορεί ακόμα να συγκριθεί με αυτόν της βρετανικής στη δεκαετία του '60, είναι τουλάχιστον παρήγορο που στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο αμερικανικός «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός» δέχεται επίθεση μέσα στο ίδιο του το σπίτι από ένα προϊόν που δεν μιλάει καν αγγλικά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/06/2007
πηγη: http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=16813108
Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007
Ο μικρος πριγκηπας
Δίπλα στο πηγάδι βρίσκονταν τ' απομεινάρια ενός παλιού πέτρινου τοίχου.
Όταν την άλλη μέρα το βράδυ γύρισα απ' τη δουλειά μου, ξεχώρισα από μακριά το μικρό πρίγκιπα καθισμένο εκεί ψηλά, με τα πόδια του να κρέμονται. Και τον άκουσα που μιλούσε:
- Δεν θυμάσαι, λοιπόν, έλεγε. Δεν είναι ακριβώς εδώ! Μια άλλη φωνή του απαντούσε σίγουρα, γιατί απάντησε:
- Ναι! Ναι! Είναι ακριβώς η μέρα, μα δεν είν' εδώ το μέρος!
Συνέχισα να προχωρώ προς τον τοίχο. Όμως, δεν έβλεπα, ούτε άκουγα κανένα. Ωστόσο, ο μικρός πρίγκιπας είπε πάλι:
- ... Βέβαια. Θα δεις που αρχίζουν τα χνάρια μου πάνω στην άμμο. Δεν έχεις παρά να με περιμένεις εκεί. Αυτή τη νύχτα θα 'ρθώ.
Βρισκόμουν είκοσι μέτρα μακριά από τον τοίχο, μα χωρίς να βλέπω πάντα κανένα.
Έπειτα από μερικές στιγμές σιωπής, ο μικρός πρίγκιπας είπε πάλι:
-Έχεις καλό δηλητήριο; Είσαι σίγουρο πως δεν θα με κάνεις να υποφέρω για πολύ;
Σταμάτησα με την καρδιά σφιγμένη, μα εξακολουθούσα πάντα να μην καταλαβαίνω τίποτε.
- Τώρα, φύγε, είπε ... θέλω να κατέβω!
Χαμηλώνοντας τότε τα μάτια προς την κάτω μεριά του τοίχου, τινάχτηκα προς τα πίσω. Ήταν εκεί, ορθό προς τη μεριά του πρίγκιπα, ένα από κείνα τα κίτρινα φίδια που σε σκοτώνουν μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Καθώς έψαχνα μέσα στην τσέπη μου για να πάρω το πιστόλι που είχα, άρχισα να τρέχω μα, με το θόρυβο που έκανα, το φίδι αφέθηκε απαλά να κυλήσει μέσα στην άμμο, όπως ένας πίδακας νερού που τελειώνει και, χωρίς καθόλου να βιάζεται, χώθηκε ανάμεσα στις πέτρες, μ' ένα ελαφρύ μεταλλικό θόρυβο.
Έφτασα στον τοίχο ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόταν για να δεχτώ στην αγκαλιά μου το μικρό μου καλό πρίγκιπα, ωχρό σαν το χιόνι.
- Τι ιστορία είναι πάλι τούτη; Τώρα μιλάς και με τα φίδια!
Του είχα έβγαλα το αιώνιο χρυσόχρωμο κασκόλ του, του δρόσισα τους κροτάφους και του έδωσα να πιει και τώρα πια δεν τολμούσα να τον ρωτήσω τίποτα. Με κοίταξε με ύφος σοβαρό και μ' αγκάλιασε, ρίχνοντας τα μπράτσα του γύρω από το λαιμό μου. Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά σαν την καρδιά του πουλιού που πεθαίνει, χτυπημένο από τα βόλια του κυνηγού. Μου είπε:
- Είμαι ευχαριστημένος που βρήκες εκείνο που έλειπε από τη μηχανή σου. Θα μπορέσεις να ξαναγυρίσεις στο σπίτι σου ...
- Πώς ξέρεις!
Κείνη τη στιγμή ετοιμαζόμουν να του πω ότι, μ' όλο που καθόλου δεν το περίμενα, είχα καταφέρει να τελειώσω τη δουλειά μου!
Δεν απάντησε στην ερώτησή μου, όμως πρόσθεσε:
- Κι εγώ το ίδιο, σήμερα, γυρίζω σπίτι μου ... Ύστερα, πρόσθεσε μελαγχολικά:
- Είναι πάρα πολύ πιο μακριά ... είναι πολύ πιο δύσκολο ...
Ένιωθα πως είχε συμβεί κάτι απρόσμενο. Τον έσφιγγα στην αγκαλιά μου σαν ένα μικρό παιδί, κι όμως μου φαινόταν πως κυλούσε κάθετα μέσα μιαν άβυσσο, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτε για να τον συγκρατήσω.
Το βλέμμα του ήταν σοβαρό, χαμένο στην απεραντοσύνη:
-Έχω το αρνάκι σου. Έχω και την κάσα για το αρνάκι. Ακόμη έχω και το φίμωτρο ...
Και χαμογέλασε μελαγχολικά.
Περίμενα για πολλή ώρα. Ένιωθα πως σιγά - σιγά ζεσταινόταν:
- Μικρό, καλό μου ανθρωπάκι, είχες φοβηθεί ... Είχε φοβηθεί, ναι σίγουρα! Μα γέλασε απαλά:
- Θα φοβηθώ πολύ περισσότερο απόψε ...
Ένιωσα πάλι να παγώνω από το συναίσθημά του αναπόφευκτου. Και κατάλαβα πως ότι δεν θα άντεχα στην ιδέα πως ποτέ πια δεν θ' άκουγα ξανά κείνο το γέλιο. Ήταν για μένα μια πηγή μέσα στην έρημο.
- Μικρό μου ανθρωπάκι, θέλω ακόμη να σ' ακούσω να γελάς ...
Όμως μου είπε:
- Αυτή τη νύχτα συμπληρώνεται ένας χρόνος. Το αστέρι μου θα βρίσκεται ακριβώς πάνω από το μέρος όπου είχα πέσει την περασμένη χρονιά ...
- Μικρέ, καλέ μου άνθρωπε, αυτή η ιστορία με το φίδι και το ραντεβού και τ' αστέρι, δεν είναι παρά ένα κακό όνειρο ...
Μα δεν απάντησε στην ερώτησή μου. Μου είπε:
- Αυτό που είναι σημαντικό, δεν το βλέπομε ...
- Σίγουρα ...
- Είναι όπως και με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σε κάποιο αστέρι, είναι γλυκό τη νύχτα να κοιτάζεις τον ουρανό. Όλα τ' αστέρια τότε είναι ανθισμένα.
- Σίγουρα ...
- Είναι όπως με το νερό. Ότι μου είχες δώσει να πιω
ήταν όπως μια μουσική, εξαιτίας του ήχου που έκανε το μαγκάνι και το σχοινί ... θυμάσαι ... ήταν πολύ ωραίο.
- Και βέβαια ...
- Θα κοιτάζεις τη νύχτα τ' αστέρια. Το δικό μου είναι πολύ μικρό για να σου δείξω που βρίσκεται. Έτσι είναι καλύτερα. Το αστέρι μου θα είναι για σένα ένα από τ' αστέρια. Τότε, θα σ' αρέσει να κοιτάζεις όλα τα αστέρια... Όλα θα είναι φίλοι σου. Κι ύστερα, θα 'θελα να σου κάνω ένα δώρο ...
Γέλασε πάλι.
-Α! μικρό μου ανθρωπάκι, μικρό μου ανθρωπάκι, μου αρέσει να σ' ακούω να γελάς!
- Ακριβώς αυτό θα 'ναι το δώρο μου... αυτό θα 'ναι όπως με το νερό ...
- Τι θέλεις να πεις;
- Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. Για κείνους που ταξιδεύουν, τ' αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ' αστέρια σωπαίνουν. Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει ...
- Τι θέλεις να πεις;
- Αφού εγώ θα 'μαι σ' ένα απ' αυτά, κι αφού θα γελάω σ' ένα απ' αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ' αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!
Και γέλασε πάλι.
- Κι όταν θα 'χεις παρηγορηθεί (πάντα παρηγοριέται κανείς ), θα είσαι ευχαριστημένος που μ' έχεις γνωρίσει.
Θα είσαι πάντα φίλος μου. Πάντα θα θέλεις να γελάς με μένα. Και θ' ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρο, έτσι, για την ευχαρίστηση... Και οι φίλοι σου θα σε κοιτάζουν κατάπληκτοι να γελάς, κοιτάζοντας τον ουρανό. Τότε, εσύ θα τους λες: «Ναι, τ' αστέρια με κάνουν πάντα να γελάω!» και θα σε περνάνε για τρελό. Σου σκάρωσα ένα πολύ πονηρό παιχνίδι ... Και γέλασε ξανά.
- Θα είναι σαν να σου έχω δώσει αντί γι' αστέρια, μικρά κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν ...
Και γέλασε πάλι. Ύστερα σοβαρεύτηκε ξανά:
- Απόψε ... ξέρεις ... μην έρθεις.
- Δεν θα σ' αφήσω καθόλου.
Όμως έδειχνε βυθισμένος σε σκέψεις .
- Θα μοιάζω σαν να έχω αρρωστήσει ... Θα μοιάζω σαν να 'μαι ετοιμοθάνατος. Κάπως έτσι θα είναι. Μην έρθεις να με δεις έτσι, δεν θ' αξίζει τον κόπο ...
- Δεν θα σ' αφήσω καθόλου. Μα έδειχνε σκεφτικός.
- Στο λέω αυτό ... είναι εξαιτίας του φιδιού. Δεν πρέπει να σε δαγκώσει ... τα φίδια είναι κακά. Αυτό μπορεί να σε δαγκώσει έτσι, για ευχαρίστηση.
- Δεν θα σ' εγκαταλείψω καθόλου. Όμως κάτι τον καθησύχασε:
- Είναι αλήθεια πως δεν τους έχει πια απομείνει δηλητήριο για το δεύτερο δάγκωμα ...
Κείνη τη νύχτα δεν τον είδα να μπαίνει στο δρόμο. Είχε φύγει αθόρυβα. Όταν μπόρεσα να τον προλάβω περπατούσε αποφασισμένος, με γρήγορο βήμα. Μου είπε μονάχα:
- Α! εδώ είσαι ...
Και μ' έπιασε απ' το χέρι. Όμως ανησυχούσε ακόμη:
- Έχεις κάνει λάθος. Θα πονέσεις. Θα μοιάζω με νεκρό, μα δεν θα 'μαι πραγματικά ...
Εγώ σώπαινα.
- Καταλαβαίνεις. Είναι πολύ μακριά. Δεν μπορώ να κουβαλάω τούτο 'δω το σώμα. Είναι πολύ βαρύ!
Εγώ σώπαινα.
- Όμως, θα 'ναι σαν κάποιος να 'χει παρατήσει ένα κουφάρι, μια παλιά δεντρόφλουδα. Δεν νιώθεις θλίψη βλέποντας παλιά δεντρόφλουδα ...
Εγώ σώπαινα.
Έχασε για λίγο το κουράγιο του. Όμως έκανε ακόμη μια προσπάθεια:
- Θα 'ναι όμορφα, ξέρεις. Κι εγώ το ίδιο θα κοιτάζω τ' αστέρια. Όλα τ' αστέρια θα 'χουν πηγάδια μ' ένα σκουριασμένο μαγκάνι. Όλα τ' αστέρια θα μου ρίχνουν νερό να πιω ...
Εγώ σώπαινα.
- Θα 'ναι τόσο όμορφα! Θα 'χεις πεντακόσια εκατομμύρια κουδουνάκια, θα 'χω πεντακόσια εκατομμύρια πηγές ...
Και σώπασε κι εκείνος, γιατί έκλαιγε ...
- Να εκεί είναι. Άφησέ με να κάνω ένα βήμα μόνος μου.
Και κάθισε γιατί φοβόταν. Είπε πάλι:
- Συ ξέρεις ... το λουλούδι μου. Είμαι υπεύθυνος γι' αυτό! Κι είναι τόσο αδύναμο. Κι είναι τόσο αθώο. Έχει τέσσερα αγκάθια όλα κι όλα για να προστατεύεται ενάντια σ' όλον τον κόσμο.
Κάθισα κι εγώ γιατί δεν μπορούσα πια να στέκομαι όρθιος. Είπε:
- Να ... Αυτό είν' όλο ...
Δίστασε λίγο ακόμη, ύστερα σηκώθηκε. Έκανε ένα βήμα. Ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα.
Δεν έγινε τίποτε. Το μόνο που είδα, ήταν μια λάμψη κίτρινη κοντά στον αστράγαλό του. Για μια στιγμή απόμεινα ασάλευτος. Δεν φώναξε. Έπεσε απαλά, όπως πέφτει ένα δέντρο. Κι ούτε έκανε κάποιο θόρυβο, καθώς είχε πέσει πάνω στην άμμο.
Σάββατο, Μαΐου 12, 2007
Τετάρτη, Απριλίου 04, 2007
Me vs Daddy
κατι εχω παθει τελευταια με τις ατακες απο real life. καποιος θα το ελεγε ποζερια. σε αυτον εχω να απαντησω οτι... συμφωνω. τι να κανουμε ολοι εχουμε εναν ποζερο μεσα μας. ξεκινω λοιπον. οπου Α = εγω. Οπου Μ = μαμα οπου Λ = μπαμπας
καθομαι στον υπολογιστη 1+30 το βραδυ κ περιμενω την αδερφη μ να γυρισει απο ενα ταξιδι εξ εξωτερικου. (μη νομιζετε υπερβολικη αγαπη κτλ. να δω τι μπλουζα με εφερε θελω) ο πατερας μου ετοιμαζεται να παει να την παρει απο το αεροδρομιο. απο το σαλονι ακουγεται φασαρια αλλα δε δινω και πολυ σημασια. μετα απο λιγα λεπτα ερχεται η μανα μου στο δωματιο
Μ: Ειδες πουθενα τα κλειδια του αυτοκινητου του πατερα σου;
Α (μετα απο λιγο σκεψιμο): Ναι, εγω επεζα με αυτα πριν λιγο. δε θυμαμαι ομως που τα αφησα
Μ: καλα και τοση ωρα δεν ελεγες τπτ;
Α: ε δε σας ακουγα
Μ: (προς τον πατερα μου): Ακους; ο looser λεει τα ειχε και επαιζε με αυτα. δε θυμαται ομως που τα αφησε
Λ (με απογοητευση): Ωχ, αυτο ειναι το χειροτερο
Α: που δε θυμαμαι που τα αφησα;
Λ: Οχι που τα ειχες εσυ. τωρα δε θα τα βρω με τπτ
Τρίτη, Απριλίου 03, 2007
Στο μαθημα της στατιστικης
Κ: Λοιπον παιδια, οι πιθανοτητες βρισκουν εφαρμογη και στην πραγματικη ζωη. Για παραδειγμα, οι πιθανοτητες να βρειτε γκομενα ειναι μια στις 5. Δηλαδη συμφωνα με τις πιθανοτητες, αμα την πεσετε σε 5, η μια θα σας κατσει.
Σ: Ε ενταξει, σε μενα ειναι περιπου 1 στις 2.
Α: Σε εσας κυριε ισχυει αυτος ο κανονας;
Κ (Με πικρια): Ασε με εμενα. Δε μετρανε οι κανονες στην περιπτωση μου.
Μ (με ενθουσιασμο): Δηλαδη εχω μια στις πεντε πιθανοτητες να τα φτιαξω με την ελινα
Α: οποτε εγω, θα παω θα την πεσω πρωτα σε 20 και μετα θα παω να την πεσω στην (σ.σ. : να μη σας νοιαζει) ετσι ωστε να την εχω σιγουρη.
Δ: Οχι. Κανε το αλλο εσυ. Πεσ'την και τις 5 φορες στην (να μη σας νοιαζει). Ετσι θα εχεις σιγουρη επιτυχια.
αμα δε σας αρεσε ουτε αυτο να πατε να ψωφισετε. πλακα εχουν οταν γινονται και οχι οταν αφηγουνται. για αυτο αμα θελετε να γελασετε πατε καμια βολτα με κανενα φιλο.
Υ.Γ. Απο σημερα μπορω πλεον να βλεπω τσοντες νομιμα.
Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007
λαλαλαλ
καθομαστε στο σαλονι και ετοιμαζομαστε να δουμε dvd. καθως η αδερφη μ ψαχνει το τηλεχειριστηριο απο το dvd λεει.
Β: Θες να μου κανεις καφε;
Α: Νομιζω πως δε θελω
Β: Ψαξε για το τηλεκοντρολ τοτε οσο εγω θα κανω καφε
Α: Ασε καλυτερα θα παω να κανω καφε
Β: ενταξει (η κατι τετοιο)
Α: Η οχι. κανε εσυ καφε εγω θα ψαξω για το τηλεκοντρολ.
ψαχνω σε 2-3 μερη και απελπιζομαι
Α: τελικα θα κανω εγω καφε
καθομαι κ ψαχνω στην κουζινα κατι αρκετα μεγαλο για να χωρεσει 2 ποτηρια νερο μεσα του. αφου δε βρισκω ξανααπελπιζομαι
Α: η μαλλον οχι. θα ψαξω για το τηλεκοντρολ.
Β: αποφασισε πια
Α: μαμααααααααααααααα
Μ: λεγε
Α: που ειναι το τηλεκοντρολ;
ξερω μπορει να μη σας φανηκε αστειο αλλα εμενα μου αρεσε.

