Πίπες! Super Πίπες!

Μισό λεπτό να εξηγήσω την κατάσταση. Υπάρχει αυτό το τέλειο βιντεάκι από πιο κάτω. Αυτό το τέλειο βιντεάκι με τους τέλειους διαλόγους. Όσο και αν έψαξα όμως στο internet, δε κατάφερα να τους βρω πουθενά. Φιλοτιμήθηκα λοιπόν να κάτσω να τους γράψω εγώ προς τέρψην των μελλοντικών γενεών.






-Σε πειραααααζει;
-Τι σε;
-Σε πειρααααααααζει;
-Τι σε κανει ο Λευτερης;
-Με Καρφώνει
-Ποιος;
-Ο Κυρ Λευτέρης
-Τι κανετε;
-Με Καρφώνει
-Τι κανετε;
-Αλλαξοκωλιές. Το 69
-Αλλο;
-Πιπες. Σούπες πίπ. ΑΑΑΑ. Σούπερ πίπες. Ναιιι. Τον κάνω. Ναιιι
-Γουστάρει εκείνος;
-Ναιιι πολύ! Και τα κα. Ε. Και τα καρούλια μέεεεσα. Μες το λαρύγγι. Και. Ε. όλαααα τα υγρά μέσα
-Φωνάζει;
-Ναιιι.
-Τι κάνει;
-Ζηλεύεις;
-Τι κάνει;
-Χύσε μες το στόμα μου.
-Το. Ποιος το λέει αυτο; Ο λευτέρης;
-Εγω (και το χαμόγελο ως τα αυτία).
-Αντε ρε
-Ναι (και το χαμόγελος ως τον ουρανό). Με καρφώωωνει
-Τον καρφωώνεις;
-ΟΟΟΟΟΟχι!
-Τον καρφώωωνεις;
-ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟχι!
-Τον καρφωωωωωνεις.
-Όχι. Δώσε ένα τσιγάρο
-Έλα εδώ.
-Δώσε ένα τσιγάρο
-Έλα εδώ.
-Με καρφώνει
-Έλα εδώ
-Με ΚΑΡΦΩΩΩΩΩΩΩΩΩΝΕΙ!
-Τι;
-Με καρφωνει (και το ιδιο τεραστιο χαμογελο)
-Τι σε κάνει;
-Μεεεεε. (παυση). ΕΕΕΕ. Με 10 λεπτά. Με καρφώνει.
-Εχει και κλειδί απ'το σπίτι σου ε;
-Ναι. Εγώ τον έδωσα
-Γιατί; (μεγάλη παύση). Γιατι ρε;
-Για να φέρνει γκόμενες. Σε πειράαααζει;
-Εσένα αφού γαμάει
-Καλά
-Δε με πειράζει καθόλου
-ΌΟΟΟχι αλλά θέλει γυναίκα.
-Ε;
-Θέλει γυναίκα.
-Το κωλαράκι σου σαν γυναικείο είναι αγόρι μου.
-Καλά ναι.
-Τι καλά ναι;
-(Μεγάλη Παύση). Χεχ. Ναι (παύση). Κάνω Σούπερ Πίπες. Κάνω Σούπερ Πίπες. Χύνει μες το στόμα μου. Ναι
-Ποιος;
-Ο Λευτέρης
-Από που; Απο που έιναι ο Λευτέρης;
-(Με τεράστια χαρά) Βάθη
-Εεεε;
-Βάθη
-Τον γουστάρεις;
-Πολύ! Πολύ!
-Τι;
-Το κωλαράκι του.
-Τι το κάνεις;
-Το ξεσκίζει
-(Γέλιο). Φύγε από δω ρε βρωμόκολε. (Γέλιο)
-(Γέλιο)
-(Γέλιο). Φύγε από δω ρε βρωμόκολε

Το Τραγούδι Του Χάρη ΙΙ

Έρωτας είναι θαρρώ
ό, τι νοιώθω αγγίζω και ζω
ένα αθώο φιλί
ένα βλέμμα που στάζει η ζωή.

Έρωτας είναι θαρρώ
ό, τι ψάχνω σε σένα να βρω
δύο σταγόνες ζωής,
ένας τρόπος να πεις σ' αγαπώ.

Ένα ταξίδι στο φως
ένας δέκατος τρίτος Θεός
μια γλυκιά φυλακή
που δε θέλεις να βγεις από κεί.

Ένα ταξίδι στο φως
ένας δέκατος τρίτος Θεός
κι ένας λόγος να πεις
πώς αξίζει στον κόσμο να ζεις.

Έρωτας είναι θαρρώ
που γελά σαν παιδάκι μικρό
με δυο χείλη φωτιά
με δυο χέρια ανοιχτά σαν φτερά.

Τα μάτια της είχε κλειστά
Τα μαλλιά της στον ώμο λυτά
κι ένας ήλιος θαρρείς στο κορμί της να πέφτει νωρίς.

Αυτό. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω


edit : έχει κ άλλα

Γιάννης Κότσιας - Φύλακας Άγγελος

Όταν θα νιώθεις μοναξιά
όταν το σπίτι θα 'ναι άδειο
θα 'χεις εμένα συντροφιά
και θα σου δίνω εγώ κουράγιο

Όταν μαυρίζει ο ουρανός
όταν παγώνει η αγκαλιά σου
κι όταν σε πνίγει ένας λυγμός
εγώ θα έρχομαι κοντά σου

Μονάχα εσύ να 'σαι καλά
μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ
μπορεί να ζούμε χωριστά
μα τότε ζήσαμε μια αγάπη

Να 'σαι κορίτσι μου καλά
κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου
θα είμαι κάπου εκεί κοντά
ο φύλακας ο άγγελός σου

Αν σου ραγίζει την καρδιά
κι αν μόνη θέλει να σ' αφήσει
πες του πως κάποιος μια φορά
αληθινά σ' είχε αγαπήσει

Μονάχα εσύ να 'σαι καλά
μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ
μπορεί να ζούμε χωριστά
μα τότε ζήσαμε μια αγάπη

Να 'σαι κορίτσι μου καλά
κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου
θα είμαι κάπου εκεί κοντά
ο φύλακας ο άγγελός σου

Κακή Στραβή και ανάποδη

Λένε ότι η καλή η μέρα από το πρωί φένεται. Αν ισχύει αυτό, εγώ τη γάμησα. Πόσο πιο άσχημα μπορούσε να πάει το σημερινό μου πρωινό; Σήμερα είναι η πρώτη "εργάσιμη" μέρα της φετεινής σαιζόν για μένα. Αυτό και μόνο αρκεί για να κάνει το πρωινό ξύπνημα χάλια, με τη σκέψη και μόνο του τι πρόκειται να ακολουθήσει. Αλλά αυτό δεν αρκούσε. Σκοπός της σημερινής ημέρας ήταν να ξυπνήσω στις 1 μιας και ξεκινώ σχολή στις 3. Αλλά η μάνα μ είχε άλλη άποψη. Με σήκωσε πρωινιάτικα επειδή φαίνεται πως θεωρούσε την ανάγκη της να πει στη συνάδελφο της τα επαγγελματικά της προβλήματα μέσω τηλεφώνου, μεγαλύτερη από την ανάγκη μου να κοιμηθώ σαν άνθρωπος την τελευταία μέρα που μου δίνεται αυτή η ικανότητα. Αφού μιλησε με όσο πιο τσιριχτή φωνή μπορούσε πάνω απο κεφάλι μ επί πέντε λεπτά το έκλεισε το τηλέφωνο. Εγώ όμως ήμουν απτόητος να μη μου χαλάσει ένα 5λεπτο πονοκεφάλου τον αγαπητό μου πρωινό ύπνο. Έτσι με λίγη προσπάθεια με ξαναπήρε ο ύπνος. (Αυτό είναι υπερβολή. ήμουν τυχερός και με πήρε σχεδόν κατευθείαν ο ύπνος). Αλλά φαίνεται πως ο άγνωστος που με έκανε αναπάντητη στις 10 έιχε άλλη άποψη. Και τώρα θα μου πείτε ότι μία αναπάντητη δεν είναι ικανή για να μου χαλάσει τον πρωινό ύπνο. Δεκτό. Μία αναπάντητη από άγνωστο νούμερο όμως, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι περιμένεις τηλέφωνο από ένα συγκεκριμένο πρόσωπο εδώ και μία βδομάδα, του οποίου δε ξέρεις τον αριθμό, είναι αρκετή να σου καταστρέψει τον ύπνο και να τον ρίξει στα τσακίδια. Όχι μόνο τον πρωινό αλλά και τον επόμενο βραδινό. Τώρα θα μου πείτε: "αυτό καλό δεν είναι;". Φυσικά και είναι καλό. Όχι μόνο καλό, τέλειο. ΑΝ ΟΜΩς ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ. Όχι αν προέρχεται από ένα συμφοιτητή σου ο οποίος ύστερα από ολιγόλεπτη ανταλλαγή αναπάντητων και μηνυμάτων, για να καταλάβεις επιτέλους ποιος είναι αυτός ο άγνωστος αριθμός, σε ενημερώνει ότι όχι μόνο έχεις αργήσει στην πρώτη μέρα της σχολής, αλλά ότι κιόλας έχασες τα πρώτα μαθήματα και μερικά από αυτά υπάρχει η πιθανότητα να είναι και εργαστήρια! Ναι λοιπόν. Νόμιζα ότι η σχολή μου ξεκινά στις 3 η ώρα. Τελικά από ότι φαίνεται αυτή είχε άλλη άποψη. Well done. Someone kill me now please. Όχι όμως, εσύ είσαι αρκετά αισιόδοξο άτομο για να μην αφήσεις 3 κακοτοπήματα να σου καταστρέψουν τη μέρα. Αποφασίζεις να ξαναπέσεις να κοιμηθείς μιας και πιστεύεις ότι πρέπει να ακολουθήσεις το πρόγραμμα που είχες φτιάξει στο μυαό σου την προηγούμενη μέρα, το οποίο ανταποκρίνεται στο πως θα πήγαινε καλά η σημερινή μέρα. Αποφασίζεις λοιπόν να ξανακοιμηθείς και να ξυπνήσεις στις 1 όπως το είχες σχεδιάσει καθώς έτσι κ αλλιώς δε νομίζεις να έχασες πολλά μαθήματα την πρώτη μέρα. Πρώτα όμως αφήνεις μία πισινή και ξαναπαίρνεις τηλέφωνο τον συμφοιτητή σου να τον ρωτήσεις πως είναι το πρόγραμμα για σήμερα. Αυτός το έχει κλειστό οπότε του στέλνεις μήνυμα να επικοινωνήσει μαζί σου όποτε μπορεί. Αυτός τελικά μπορούσε μετά από μία ώρα, όταν σε είχε ύστερα από πολύ κόπο ψιλοξαναπάρει ο ύπνος. Σε ενημερώνει λοιπόν ότι έχεις ακόμα πολλές ώρες να χάσεις αν ακολουθήσεις το πρόγραμμα σου. Επειδή βαριέται όμως κιόλας λίγο, δε σου λέει ούτε πόσες είναι με ακρίβεια, ούτε τι ώρες είναι. Εσύ για το καλό της μέρας σου, υποθέτεις ότι αυτές οι ώρες αφορούν το δικό του πρόγραμμα*, μιας και από τις προηγούμενες μέρες έχεις καταλάβει ότι είστε σε διαφορετικά τμήματα οπότε δε σε νοιάζει και πολύ. Αλλά φυσικά ο πρωινός ύπνος έχει πάει κατά διαόλου και αποφασίζεις να κάτσεις στον υπολογιστή. Ενώ κάνεις επί πεντάλεπτο surfing, καταλαβαίνεις ότι δεν έχει γίνει τπτ το ιδιαιέτερο τις 10 ώρες που κοιμόσουνα οπότε αποφασίζεις να ελέγξεις κανά blog στην τύχη. Μπαίνεις λοιπόν σε ένα blog το οποίο σου φαίνεται αρκετά συμπαθητικό και λες να το διαβάσεις λίγο. Την ώρα π αρχίζεις να το διαβάζεις, αρχίζει και παίζει ένα πολύ ωραίο μελαγχολικό instrumenta τραγούδι και κάπου εκεί αρχίζεις να πιστεύεις ότι αυτή η μέρα ίσως να μπορεί να πάει και καλά. Το τραγούδι ύστερα από 3 λεπτά όμως τελειώνει, μαζί με την ανάγνωση του blog (είχε όλο κ όλο 2 post γραμμένα σε greeklish. τα υπόλοιπα ήταν αγγλικά και βαριόσουν να διαβάσεις) και εσύ βρίσκεσαι να κάθεσαι σε μια καρέκλα, κοιτόντας μια οθόνη χωρίς να έχεις τπτ να κάνεις. Και τότε συνηδειτοποιείς ότι κρυώνεις (επειδή είσαι μόνο με το μποξεράκι) και ότι πεινάς (επειδή έχεις να φας από το προηγούμενο μεσημέρι). Επειδή βαριέσαι όμως και να ντυθείς και να πας να φας (έτσι κ αλλιώς δεν έχει τπτ να φας) αποφασίζεις να γράψεις ένα ποστ στο μπλογκ για την όλη κατάσταση, μιας και σου φαίνεται αρκετά κωμικοτραγική για να την αφηγηθείς. Ξεκινάς και γράφεις λοιπόν το ποστ, αλλά στο σημείο στο οποίο υπάρχει ένα αστεράκι, σε φωνάζει η μάνα σου να τη βοηθήσεις σε κάτι. Εσύ είσαι σίγουρος ύστερα από πολυετή ενδοοικογενειακή πειρά, ότι το να σε φωνάζει η μάνα σου για βοήθεια δεν είναι κάτι καλό. Αφού δε μπορείες να αρνηθείς όμως, αναγκάζεσαι να πας να τη βοηθήσεις να ξεβουλώσετε το νεροχύτη. Καθώς τη βοηθάς λοιπόν και βάζεις όση δύναμη σου έχει απομείνει (επειδή κακά τα ψέμματα την τελευταία χρονιά λαπάδιασες παραπάνω από τα επιτρεπτά όρια) για να πιέσεις έναν μοχλό, καταλαβαίνεις** ότι δε πάει άλλο και τα παρατάς. Έτσι όπως είσαι σκυμμένος λοιπόν πας να σηκωθείς και χτυπάς το κεφάλι σου σε ένα ντουλάπι. Επειδή όμως δεν είναι σωστό να αφήσεις τη μάνα σου αβοήθητη, κάνεις ακόμα μία προσπάθεια. Έτσι λοιπόν όπως πιέζεις τον μοχλό, τον νιώθεις σιγά σιγά να υποχωρεί και νιώθεις ότι επιτέλους τα κατάφερες. Εκεί λοιπόν που έχει φτάσει ως το τέλος, βγαίνει ένας πίδακας καυτού νερού από το σιφόνι και σου έρχεται όλος κατευθείαν πάνω στο πρόσωπο σου. Απογοητευμένος από τη ζωή, αποφασίζεις ότι δε πρέπει να βοηθήσεις άλλο τη μάνα σου, επειδή αν συνεχίσεις μπορεί να πεθάνεις στην προσπάθεια. Πας λοιπόν να γράψεις τη συνέχεια στο blog σου ενθουσιασμένος καθώς η μέρα σου έγινε ακόμα χειρότερη και οι αναγνώστες θα βρουν τη δυστυχία σου ακόμα πιο αστεία. Στο σημείο όμως που έχει δύο αστεράκια κολάει ο υπολογιστής σου και πρέπει να κάνεις restart. Δόξα το θεό η google έκανε και κάτι καλό στη ζωή της και έχει εφαρμόσει αυτόματη αποθήκευση των γραπτών την ώρα που γράφεις.
Αν λοιπόν σήμερα πείτε σε κάποιον περαστικό "Καλημέρα" και σας απαντήσει "Κακή Στραβή και Ανάποδη" μην αναρωτηθείται το ποιος είναι και το γιατί!

Υ.Γ. Ένα τραγούδι αφιερωμένο στη μέρα μου

Alanis Morissette - Ironic

An old man turned ninety-eight
He won the lottery and died the next day
It's a black fly in your Chardonnay
It's a death row pardon two minutes too late
And isn't it ironic... don't you think

It's like rain on your wedding day
It's a free ride when you've already paid
It's the good advice that you just didn't take
Who would've thought... it figures

Mr. Play It Safe was afraid to fly
He packed his suitcase and kissed his kids goodbye
He waited his whole damn life to take that flight
And as the plane crashed down he thought
"Well isn't this nice..."
And isn't it ironic... don't you think

It's like rain on your wedding day
It's a free ride when you've already paid
It's the good advice that you just didn't take
Who would've thought... it figures

Well life has a funny way of sneaking up on you
When you think everything's okay and everything's going right
And life has a funny way of helping you out when
You think everything's gone wrong and everything blows up
In your face

A traffic jam when you're already late
A no-smoking sign on your cigarette break
It's like ten thousand spoons when all you need is a knife
It's meeting the man of my dreams
And then meeting his beautiful wife
And isn't it ironic...don't you think
A little too ironic...and, yeah, I really do think...

It's like rain on your wedding day
It's a free ride when you've already paid
It's the good advice that you just didn't take
Who would've thought... it figures

Life has a funny way of sneaking up on you
Life has a funny, funny way of helping you out
Helping you out

Το τέλειο σε αυτό το τραγούδι, είναι ότι ενώ μιλάει για την υπέρτατη γκαντεμιά, τα λέει με ένα πολύ χαρούμενο ύφος. Αυτό θα κάνω λοιπόν εγώ και σήμερα. Θα συνεχίσω την ημέρα μου λες και είχα το τέλειο ξύπνημα. Για του λόγου το αληθές, πάω τώρα κιόλας να ντυθώ και να δω αν έχει τπτ να φάω

Αυτή τη στιγμή βαριέμαι. Βαριέμαι σίγουρα πάνω από το μέσο όρο των ανθρώπων και το πιο πιθανό είναι να βαριέμαι πιο πολύ από το μέσο όρο των ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι βαριούνται πιο πολύ από το μέσο όρο των ανθρώπων. Βαριέμαι τόσο πολύ, που ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ στο blog, χωρίς να ξέρω καν τι θέλω να γράψω, ή αν θέλω να γράψω κάτι. Βαριέμαι τόσο πολύ που γράφω ποστ με τόνους. Βέβαια δε ξέρω αν τα προηγούμενα μου ποστ ήταν με τόνους και βαριέμαι να γυρίσω πίσω να κοιτάξω. Παίζει να είναι και το πιο βαρετό post που έχει γίνει ποτέ αυτό. Δεν έχει μέσα τίποτα αλλό εκτός από τη λέξη βαριέμαι και ένα παράγωγο της (το έχω σε bold για να μη κουραστείτε να το ψάξετε). Μέχρι στιγμής την έχω γράψει 10 φορές. Θα μετρούσα και πόσες λέξεις έχω γράψει συνολικά για να βρω το ποσοστό που πιάνει, αλλά βαριέμαι (11). Οκ λοιπόν. Βαρέθηκα (12) να γράφω τη λέξη βαριέμαι (13). Υπόσχομαι ότι από εδώ και πέρα δε θα την ξαναδιαβάσετε σε αυτό το ποστ επειδή μάλλον θα έχετε κουραστεί να τη διαβάζετε (είδατε, χρησιμοποίησα τη λέξη κουραστεί αυτή τη φορά). Αυτή τη στιγμή λοιπόν ακούω το νέο cd τον apocalyptica. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι κάτι άξιο αναφοράς αλλά σας έχω εξηγήσει πιο πριν τι με ωθεί στο να γράφω ανούσια πράγματα. Το νέο cd τον apocalyptica είναι αρκετά συμπαθητικό. Θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει εώς και πολύ ωραίο, αν δεν είχε ακούσει πρώτα το προηγούμενο τους cd. Και αυτό επειδή είτε το ένα ακούς είτε το άλλο, είναι ακριβώς το ίδιο. Εντάξε,ι η λέξη ακριβώς είναι υπερβολή. Είναι σχεδόν το ίδιο. Και η λέξη σχεδόν δεν είναι υπερβολή. Επειδή τα ορχιστρικά τους τραγούδια μοιάζουν πάρα πολύ μεταξί τους. Μοιάζουν και με τα τραγούδια του ίδιου άλμπουμ, αλλά και με τα τραγούδια του προηγούμενου album. Σε αυτό το album νομίζω πως έχουν 3 τραγούδια μη ορχιστρικά (με στίχους δλδ) τα οποία είναι και αυτά συμπαθητικά. Παρεπιπτόντως μόλις τώρα τέλειωσε το grace το οποίο είναι αρκετά καλό. (instrumental και αυτό). Και μία άχρηστη πληροφορία. Σχεδόν όλοι σας θα ξέρετε το τραγούδι falling from grace. Δε ξέρω αν έχετε προσέξει τους στίχους του, πάντως αν τους έχετε προσέξει θα καταλάβετε ότι αυτός που το έγραψε ήταν μαστουρωμένος την ώρα που το έγραφε. Δε βγάζουν απολύτως κανένα νόημα. Άλλο πράγμα όμως ήθελα να πω. Ξέρετε όμως τι θα πει η φράση falling from grace; Είναι το στάδιο στο οποίο ένας άγγελος χάνει την αγγελική του ιδιότητα και γίνεται άνθρωπος. Είναι δηλαδή αυτό που έκανε ο nicolas cage στην ταινία η πόλη των αγγέλων για να τα φτιάξει με την meg ryan. Αυτό τουλάχιστον ξέρω εγώ. Αν δε θα πει αυτό το πράγμα, τα παράπονα σας στους δημιουργούς των μαγισσών, επειδή όταν σε μία φάση ένας άγγελος πηδάει από μία γέφυρα για να γίνει άνθρωπος, λέει κάποιος χαρακτήρας "he fell from grace". Οπότε συμπέρανα πως αυτό θα πει μιας και βγάζει απολύτως νόημα (όχι σαν τους στίχους του τραγουδιού). Επειδή όταν λέμε grace μπορούμε άνετα να εννοήσουμε τον ουρανό και όσες φορές έχω δει αυτή τη διαδικασία, πάντα ο έκπτοτως άγγελος πηδούσε από κάτι ψηλό για να τα καταφέρει. Εξ'ου και η λέξη fall. Βασικά αυτά. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω. Ανέφερα ότι άχρηστο μπορούσε να σκεφτεί αυτή τη στιγμή ο εγκέφαλος μας. Όσοι το διαβάσατε αυτό το post καλά να πάθετε, καθώς ήταν σίγουρα σπατάλη του χρόνου σας. Όσοι δε το διαβάσατε, κάνατε καλή επίλογη αλλά δε θα το μάθετε ποτέ μιας και δε πρόκειται ποτέ να μάθετε τι θα συνέβαινε αν το διαβάζατε.

Autumn Time

Και ναι λοιπόν είναι αλήθεια. Από σήμερα το συνηδειτοποίησα και εγώ πλέον πως έχει μπει ο χειμώνας. Τόσο καιρό περίμενα αυτή τη γλυκιά γκρίζα μελαγχολία και τώρα που ήρθε έχω αρχίσει να έχω δεύτερες σκέψεις. Όταν σκέφτομαι το χειμώνα, σκέφτομαι πάντα μία συγκεκριμένη ευχάριστη σκηνή με μικρές παραλλαγές. Είμαι στο σπίτι μου, ή ίσως στο λεωφορείο ή και στο αυτοκίνητο. Στο χέρι μου κρατώ μία πύλινη κούπα καυτού καφέ (αν και δε πίνω καφέ). Αν είμαι στο λεωφορείο ή στο αυτοκίνητο αντίστοιχα, κατευθύνομαι προς τη δουλειά/σχολή και τη θέση της πύλινης κούπας έχουν πάρει αυτά τα τόσο συμπαθητικά αφρολεξοπλαστικά ποτήρια για τον δρόμο που δίνουν οι διάφορες καφετέρεις. Αυτό το Αφρολεξοπλαστικό ποτήρι είναι είτε καφέ είτε μαύρο (σε καμία περίπτωση με έντονα χρώματα ή γκρι. στο μυαλό μου τη συγκεκριμένη στιγμή, γκρι είναι μόνο ο ουρανός και μερικές πολυκατοικίες στην πόλη). Το ιδανικό βέβαια σχέδιο (επανέρχομαι στο ποτήρι) στη φαντασίωση μου, είναι μαύρο με διάφορα φύλλα πάνω, όλα σε φθινοπωρινές αποχρώσεις (καφέ, κίτρινο, ανοιχτό κίτρινο, πορτοκαλί κτλ). Την ώρα που πίνω την πρώτη γουλιά καφέ και νιώθω ένα γλυκό κάψιμο στη γλώσσα μου ακούω παράλληλα την εύθυμη (είναι πάντα εύθυμη, ποτέ βαριεστημένη) και φιλική φωνή της παρουσιάστριας του ραδιοφώνου να λέει "Καλημέεεεεερα. Ακόμα μία χειμωνιάτικη μέρα ξεκινά. Στην τσιμισκή η κίνηση των αυτοκινήτωη είναι.....". Ως εκέι έχω σκεφτεί αυτή τη χειμωνιάτικη σκηνή. Βέβαια αν είμαι στο αυτοκίνητο εκείνη τη στιγμή, την εκφωνήτρια την ακούω από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, ενώ άμα είμαι στο λεωφορείο, από τα διακριτικά ακουστικά μου, που μάλλον καταλήγουνε στο κινητό μου.





Υ.Γ. Ακόμα κάτι που λατρέυω στο χειμώνα, είναι αυτό το τσούξιμο που νιώθω στη μύτη όταν έχει κρύο
Υ.Γ.2. Καλό χειμώνα

Post Αυγούστου

Ορίστε λοιπόν πως έχει η κατάσταση. Είμαι μόνος στο σπίτι, όπως είμαι σχεδόν πάντα όλο το καλοκαίρι που έκατσα θεσσαλονίκη (το σχεδόν αναφέρετε στις χρονικές στιγμές που είναι και η αδερφή μου, αλλά αυτές δε μετράνε και πολύ, καθώς δεν ήταν και πολλές). Όπως θα έχετε παρατηρήσεις από τότε που άνοιξα το μπλογκ δεν έχει περάσει μήνας που να μην έχω κάνει έστω και ένα ποστ (σιγά την ποικιλία...). Μπορεί να είναι ευσυνείδητα, ή και όχι. Πάντως για τον αύγουστο είναι ευσυνείδητα. Τέλος πάντων αποφάσισα να κάνω αυτό το ποστ επειδή σήμερα φεύγω και γυρίζω κατά τη 1 Σεπτεμβρίου, οπότε είναι κρίμα να μείνει ο Αύγουστος χωρίς ποστ. Η ώρα αυτή τη στιγμή είναι 20:42 ακριβώς. Έχω δώσει ραντεβού με τον ξάδερφο μου στο σταθμό τρένων στις 22:10. Εν τω μεταξί αυτή τη στιγμή είμαι με τις μπυτζάμες (ένα μποξεράκι φοράω μόνο αλλά δεν είναι ευγενικό να λέω σε όλο τον κόσμο ότι φοράω μποξεράκι). Μέχρι τις 22:10 πρέπει να : κάνω μπάνιο, βάλω φακούς, πλύνω δόντια, να ψάξω όσα ρούχα μου έχουν απομείνει καθαρά (είπαμε μένω μόνος...), να σιδερώσω όσα είναι ασιδέρωτα (που σιγά μη το κάνω, μάλλον ασιδέρωτα θα τα πάρω και θα τα σιδερώσει καμιά ξαδέρφη) και στο τέλος να τα βάλω μέσα στη βαλίτσα. Εν τω μεταξί από το σπίτι μ πρέπει να φύγω κατά τις 21:10 και αυτό είναι κάτι που μόλις το συνηδειτοποίησα (στο λόγο τις τιμής μου αλήθεια σας λέω, την ώρα που σκεφτόμουν τι ώρα πρέπει να φύγω το συνηδειτοποίησα). Για αυτό το λόγο λοιπόν αφήνω το ποστ ατελείωτο και την κάνω λούις. Καλό μήνα

loose thoughts

ΟΚ λοιπόν. Ας μιλήσουμε για το φεγγάρι. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω για τι θέλω να μιλήσουμε. Απλά καθόμουν σήμερα και έβλεπα τις ανανεώσεις που έγιναν τον τελευταίο καιρό στα διάφορα μπλογκς και ζήλεψα. Για αυτό αποφάσισα να κάνω και εγώ μια απελπισμένη προσπάθεια να γράψω κάτι. Τι κάνεις όμως αν ξέρεις ότι θέλεις να γράψεις κάτι, αλλά δε ξέρεις τι; Ότι κάνω και εγώ τώρα. Κάθεσαι και κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή σου, με ένα απλανές βλέμμα προσπαθόντας να βρεις κάτι έξυπνο να γράψεις. Περιμένεις λοιπόν μπας και σου έρθει η επιφώτηση του αγίου πνεύματος. Και περιμένεις... περιμένεις... περιμένεις... στο τέλος όμως δεν σου έρχεται τίποτα. Στο ενδιάμεσο, σου έρχονται ιδέες, αλλά δε ξέρεις πως να τις αναπτύσεις. Σκέψεις, που είχα κάνει στο παρελθόν και σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίες να μπουν στο μπλογκ μου. (Συγχωρέστε με για την ξαφνική αλλαγή προσώπου, αλλά βαρέθηκα το β ενικό. στο κάτω κάτω γιατί να λέω ότι κάνεις εσύ αυτά που κάνω εγώ; δικές μου πράξεις είναι). Για παράδειγμα, θυμάσαι το κλάμα που είχες ρίξει πριν περίπου 6 μέρες στον αποχωρισμό της Α περιόδου της κατασκήνωσης. (Ξανά β πρόσωπο, επειδή προτιμώ να πω πως έκλεγες εσύ, παρά να παραδεχτώ πως έκλεγα εγώ). Εκείνη τη μέρα του αποχωρισμού λοιπόν, κατάλαβες την αξία της μουσικής. Και αυτό επειδή όλη μέρα ήσουν με βουρκωμένα μάτια. Ήθελες να κλάψεις και δεν ήθελες. Ήθελες να αφεθείς και δεν ήθελες. Γενικώς ήσουν σε μία αναμονή. Όλα αυτά μέχρι να ακούσεις τις 2 πρώτες νότες του τραγουδιού. Ένα και μόνο τραγούδι, ήταν ικανό να σε κάνει να απελευθερώσεις σε μια στιγμή όλη τη συγκίνηση των 2 τελευταίων ημερών. Πλέον, δεν είχες άλλη επιλογή. Ήθελες δεν ήθελες εκείνη τη στιγμή θα έκλαιγες. Πραγματικά προσπάθησες να συγκρατηθείς. Δε τα κατάφερες όμως. Επειδή το τραγούδι έπαιζε. Και εσύ το άκουγες. Ο μόνος τρόπος να σταματήσεις να κλαις ήταν να σταματήσει να παίζει το τραγούδι. Αυτό το ήξερες από την πρώτη κιόλας στιγμή. Για αυτό όταν πρωτοάρχισε να παίζει είπες. "Μη το κάνεις αυτό ρε Εύα. Όχι τώρα, αυτό, το τραγούδι." Κατά βάθος όμως ούτε εσύ πίστευες τον εαυτό σου. Επειδή το μόνο που ήθελες εκείνη τη στιγμή ήταν εκείνο το τραγούδι. Εκέινο το τραγούδι που είχε να σε κάνει να κλάψεις μετά από πάρα πολύ καιρό

Έρχονται ώρες που όλα τα φοβάμαι

Όσα θυμάμαι και ακόμα με πονούν

Αυτές τις ώρες να το θυμάσαι

Πλάι μου να 'σαι όταν θα 'ρθουν

Δίπλα μου να 'σαι μαζί σου να με βρούν

Να μ'αγκαλιάζεις για να σε αισθάνομαι

και αν δεις να χάνομαι να μ'ανεβάζεις

να με ησυχάζεις και να με νοιάζεσαι

να με χρειάζεσαι όπως και γω

Έρχονται ώρες που οι σκέψεις με πληγώνουν

και δεν τελειώνουν τα πως και τα γιατί

Για αυτές τις ώρες και οι δυό μας φταίμε

και ότι και αν λέμε τι ωφελεί

φτάνει που κλαίμε και που είμαστε μαζί

Να μ'αγκαλιάζεις για να σε αισθάνομαι
και αν δεις να χάνομαι να μ'ανεβάζεις
να με ησυχάζεις και να με νοιάζεσαι
να με χρειάζεσαι όπως και γω

Να μ'αγκαλιάζεις για να σε αισθάνομαι
και αν δεις να χάνομαι να μ'ανεβάζεις
να με ησυχάζεις και να με νοιάζεσαι
να με χρειάζεσαι όπως και γω

Πραγματικά κάτι το μαγικό έχει η φωνή του κότσιρα.

Ιαπωνική εισβολή

Τα μάνγκα είναι μεγάλο μέρος του σύγχρονου γιαπωνέζικου τρόπου ζωής. Σήμερα, μέσω της ελεύθερης διάθεσης στο Ιντερνετ κοντεύουν να κατακτήσουν όλο τον κόσμο

(σημειωση blogger : το αρθρο που ακολουθει δεν ειναι με καμια παναγια δικο μου και ουτε στα πιο τρελα ονειρα μου δε θα μπορουσε να ειναι)

Η απόλυτη πολιτιστική κυριαρχία της Βρετανίας στην παγκόσμια μουσική σκηνή στις αρχές της δεκαετίας του '60, με το κύμα των μεγάλων συγκροτημάτων όπως οι Μπιτλς, οι Στόουνς και οι Χου να «κατακτούν» την Αμερική και να κάνουν οτιδήποτε ντόπιο να φαντάζει «βλαχοαμερικάνικο», έγινε γνωστή με τον τίτλο που της έδωσαν τα ΜΜΕ ως βρετανική εισβολή (british invasion).

Σχεδόν 45 χρόνια μετά, η επανάσταση στην ελεύθερη μετάδοση των πληροφοριών που έφεραν οι ευρυζωνικές συνδέσεις στο Ιντερνετ, οδήγησε σε οικονομικό μαρασμό αρκετές από τις παραδοσιακές μορφές τέχνης. Και ενώ η ιδιωτική ιδιοκτησία στο Διαδίκτυο μοιάζει τόσο αναχρονιστική όσο και η δημόσια ιδιοκτησία στον πραγματικό κόσμο, το μόνο πρόβλημα που παραμένει για την ελεύθερη και δωρεάν μετάδοση πληροφοριών είναι τα περίφημα «πνευματικά δικαιώματα».

Ωστόσο πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που τείνουν να ανατρέψουν τον κανόνα. Ενα μικρό κενό όσον αφορά τα πνευματικά δικαιώματα στα γιαπωνέζικα πολιτιστικά προϊόντα που δεν διατίθενται σε όλες τις χώρες της Δύσης όπως τα διάσημα μάνγκα κόμικς και τα κινούμενα σχέδια της χώρας (ανίμ), έκανε τη δυναμική αυτή μορφή λαϊκής τέχνης να γνωρίσει τεράστια άνθηση παντού όπου υπάρχει Ιντερνετ, από την Κίνα μέχρι την Γκάνα.

Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την ύπαρξη μιας φανατικής ιαπωνόφιλης κοινότητας, με εκατοντάδες ερασιτεχνικές ομάδες μετάφρασης και μετατροπής των κόμικς στα αγγλικά και υποτιτλισμού όλων σχεδόν των γιαπωνέζικων κινουμένων σχεδίων.

Σε χιλιάδες ιστοσελίδες γραμμένες σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, και αρκετές ελληνικές, μπορεί κάποιος να «κατεβάσει» απευθείας δωρεάν στον υπολογιστή του εκατοντάδες γιαπωνέζικα ανίμ, ενώ τα «μάνγκα» κόμικς μπορεί κάποιος ακόμα πιο απλά να τα διαβάσει on line.

Η δημοφιλέστερη σειρά κινουμένων σχεδίων σε όλο τον κόσμο, στις ηλικίες 12 και πάνω, είναι αναμφισβήτητα ο Γιαπωνέζος νίντζα Ναρούτο. Η σειρά άρχισε να προβάλλεται και στη Βόρεια Αμερική επίσημα πριν από δύο χρόνια, αλλά η δημοτικότητά της ήταν ήδη τεράστια εξαιτίας της ελεύθερης διάθεσης των επεισοδίων μέσω Ιντερνετ από οπαδούς της. Η λέξη «Naruto» όταν γραφόταν το άρθρο βρισκόταν στο τοπ 5 της μηχανής αναζήτησης Lycos με τις δημοφιλέστερες κατηγορίες θεμάτων.

Οι εμπλεκόμενες εταιρείες ξεκίνησαν δικαστικούς αγώνες εναντίον των ομάδων ελεύθερης διάθεσης κόμικς και τηλεοπτικών επεισοδίων, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς οι περισσότερες ομάδες συνέχισαν την ελεύθερη μετάφραση των επεισοδίων, ενάντια στον «άθλιο αμερικανικό μεταγλωττισμό».

Οι κοινότητες μετάφρασης των επεισοδίων και των κόμικς αυτών σε όλο τον κόσμο έμαθαν να συνεργάζονται ξεπερνώντας όχι μόνο τα γλωσσικά αλλά και τα χρονικά όρια. Από τη στιγμή που θα προβληθεί στην Ιαπωνία ένα από τα επεισόδια των δημοφιλών σειρών Naruto, Bleach, Death Note, Claymore κ.ά., εκατοντάδες άτομα εργάζονται αφιλοκερδώς, ώστε μέσα σε ελάχιστες ώρες το επεισόδιο να διατίθεται δωρεάν ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο για κατέβασμα στο Ιντερνετ, υποτιτλισμένο και όχι μεταγλωττισμένο, στα αγγλικά, στα κινέζικα, στα γαλλικά και στα ισπανικά.

Ενας άλλος λόγος για την τεράστια επιτυχία αυτών των σειρών είναι η ασυνήθιστα υψηλή ποιότητά τους. Για παράδειγμα, στη γιαπωνέζικη σειρά Anime «Death Note» συναντά κανείς μια αισθητική ανώτερη από την αντίστοιχη πανάκριβων αμερικανικών παραγωγών με ηθοποιούς, όπως το «Lost» ή το «Prison Break». Σε δεκάδες εκατομμύρια κάθε βδομάδα υπολογίζονται τα downloads των σειρών αυτών. Το κυριότερο είναι ότι οι μεταφραστές σέβονται την αυθεντική γλώσσα των τηλεοπτικών επεισοδίων και των κόμικς, μεταφράζοντας στα αγγλικά -λόγω άποψης και όχι οικονομίας- μόνο τα απολύτως απαραίτητα και διατηρώντας αρκετές λέξεις στην ιαπωνική, εξοικειώνοντας τους εφήβους όλου του κόσμου με την κουλτούρα της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου. Στα λύκεια της Αμερικής έχει δημιουργηθεί το φαινόμενο αρκετοί έφηβοι να ενσωματώνουν ιαπωνικές λέξεις στις συνομιλίες τους, όπως «χάι» (ναι), «γκομενασάι» (συγγνώμη) κ.ά. Ακόμα και η υποψήφια των Σοσιαλιστών στις γαλλικές προεδρικές εκλογές Σεγκολέν Ρουαγιάλ στην προεκλογική της εκστρατεία αναφέρθηκε ειδικά στο φαινόμενο και την εξάπλωση της κουλτούρας των ιαπωνικών μάνγκα, κατηγορώντας τα ότι προωθούν τη βία και προκαλώντας την αντίδραση της πρεσβείας της Ιαπωνίας.

Και ενώ ο αντίκτυπος της γιαπωνέζικης «εισβολής» δεν μπορεί ακόμα να συγκριθεί με αυτόν της βρετανικής στη δεκαετία του '60, είναι τουλάχιστον παρήγορο που στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο αμερικανικός «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός» δέχεται επίθεση μέσα στο ίδιο του το σπίτι από ένα προϊόν που δεν μιλάει καν αγγλικά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/06/2007

πηγη: http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=16813108

Ο μικρος πριγκηπας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΕΚΤΟ
Δίπλα στο πηγάδι βρίσκονταν τ' απομεινάρια ενός παλιού πέτρινου τοίχου.
Όταν την άλλη μέρα το βράδυ γύρισα απ' τη δουλειά μου, ξεχώρισα από μακριά το μικρό πρίγκιπα καθισμένο εκεί ψηλά, με τα πόδια του να κρέμονται. Και τον άκουσα που μιλούσε:
- Δεν θυμάσαι, λοιπόν, έλεγε. Δεν είναι ακριβώς εδώ! Μια άλλη φωνή του απαντούσε σίγουρα, γιατί απάντησε:
- Ναι! Ναι! Είναι ακριβώς η μέρα, μα δεν είν' εδώ το μέρος!
Συνέχισα να προχωρώ προς τον τοίχο. Όμως, δεν έβλεπα, ούτε άκουγα κανένα. Ωστόσο, ο μικρός πρίγκιπας είπε πάλι:
- ... Βέβαια. Θα δεις που αρχίζουν τα χνάρια μου πάνω στην άμμο. Δεν έχεις παρά να με περιμένεις εκεί. Αυτή τη νύχτα θα 'ρθώ.
Βρισκόμουν είκοσι μέτρα μακριά από τον τοίχο, μα χωρίς να βλέπω πάντα κανένα.
Έπειτα από μερικές στιγμές σιωπής, ο μικρός πρίγκιπας είπε πάλι:
-Έχεις καλό δηλητήριο; Είσαι σίγουρο πως δεν θα με κάνεις να υποφέρω για πολύ;
Σταμάτησα με την καρδιά σφιγμένη, μα εξακολουθούσα πάντα να μην καταλαβαίνω τίποτε.
- Τώρα, φύγε, είπε ... θέλω να κατέβω!
Χαμηλώνοντας τότε τα μάτια προς την κάτω μεριά του τοίχου, τινάχτηκα προς τα πίσω. Ήταν εκεί, ορθό προς τη μεριά του πρίγκιπα, ένα από κείνα τα κίτρινα φίδια που σε σκοτώνουν μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Καθώς έψαχνα μέσα στην τσέπη μου για να πάρω το πιστόλι που είχα, άρχισα να τρέχω μα, με το θόρυβο που έκανα, το φίδι αφέθηκε απαλά να κυλήσει μέσα στην άμμο, όπως ένας πίδακας νερού που τελειώνει και, χωρίς καθόλου να βιάζεται, χώθηκε ανάμεσα στις πέτρες, μ' ένα ελαφρύ μεταλλικό θόρυβο.
Έφτασα στον τοίχο ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόταν για να δεχτώ στην αγκαλιά μου το μικρό μου καλό πρίγκιπα, ωχρό σαν το χιόνι.
- Τι ιστορία είναι πάλι τούτη; Τώρα μιλάς και με τα φίδια!
Του είχα έβγαλα το αιώνιο χρυσόχρωμο κασκόλ του, του δρόσισα τους κροτάφους και του έδωσα να πιει και τώρα πια δεν τολμούσα να τον ρωτήσω τίποτα. Με κοίταξε με ύφος σοβαρό και μ' αγκάλιασε, ρίχνοντας τα μπράτσα του γύρω από το λαιμό μου. Ένιωσα την καρδιά μου να χτυπά σαν την καρδιά του πουλιού που πεθαίνει, χτυπημένο από τα βόλια του κυνηγού. Μου είπε:
- Είμαι ευχαριστημένος που βρήκες εκείνο που έλειπε από τη μηχανή σου. Θα μπορέσεις να ξαναγυρίσεις στο σπίτι σου ...
- Πώς ξέρεις!
Κείνη τη στιγμή ετοιμαζόμουν να του πω ότι, μ' όλο που καθόλου δεν το περίμενα, είχα καταφέρει να τελειώσω τη δουλειά μου!
Δεν απάντησε στην ερώτησή μου, όμως πρόσθεσε:
- Κι εγώ το ίδιο, σήμερα, γυρίζω σπίτι μου ... Ύστερα, πρόσθεσε μελαγχολικά:
- Είναι πάρα πολύ πιο μακριά ... είναι πολύ πιο δύσκολο ...
Ένιωθα πως είχε συμβεί κάτι απρόσμενο. Τον έσφιγγα στην αγκαλιά μου σαν ένα μικρό παιδί, κι όμως μου φαινόταν πως κυλούσε κάθετα μέσα μιαν άβυσσο, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτε για να τον συγκρατήσω.
Το βλέμμα του ήταν σοβαρό, χαμένο στην απεραντοσύνη:
-Έχω το αρνάκι σου. Έχω και την κάσα για το αρνάκι. Ακόμη έχω και το φίμωτρο ...
Και χαμογέλασε μελαγχολικά.
Περίμενα για πολλή ώρα. Ένιωθα πως σιγά - σιγά ζεσταινόταν:
- Μικρό, καλό μου ανθρωπάκι, είχες φοβηθεί ... Είχε φοβηθεί, ναι σίγουρα! Μα γέλασε απαλά:
- Θα φοβηθώ πολύ περισσότερο απόψε ...
Ένιωσα πάλι να παγώνω από το συναίσθημά του αναπόφευκτου. Και κατάλαβα πως ότι δεν θα άντεχα στην ιδέα πως ποτέ πια δεν θ' άκουγα ξανά κείνο το γέλιο. Ήταν για μένα μια πηγή μέσα στην έρημο.
- Μικρό μου ανθρωπάκι, θέλω ακόμη να σ' ακούσω να γελάς ...
Όμως μου είπε:
- Αυτή τη νύχτα συμπληρώνεται ένας χρόνος. Το αστέρι μου θα βρίσκεται ακριβώς πάνω από το μέρος όπου είχα πέσει την περασμένη χρονιά ...
- Μικρέ, καλέ μου άνθρωπε, αυτή η ιστορία με το φίδι και το ραντεβού και τ' αστέρι, δεν είναι παρά ένα κακό όνειρο ...
Μα δεν απάντησε στην ερώτησή μου. Μου είπε:
- Αυτό που είναι σημαντικό, δεν το βλέπομε ...
- Σίγουρα ...
- Είναι όπως και με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σε κάποιο αστέρι, είναι γλυκό τη νύχτα να κοιτάζεις τον ουρανό. Όλα τ' αστέρια τότε είναι ανθισμένα.
- Σίγουρα ...
- Είναι όπως με το νερό. Ότι μου είχες δώσει να πιω
ήταν όπως μια μουσική, εξαιτίας του ήχου που έκανε το μαγκάνι και το σχοινί ... θυμάσαι ... ήταν πολύ ωραίο.
- Και βέβαια ...
- Θα κοιτάζεις τη νύχτα τ' αστέρια. Το δικό μου είναι πολύ μικρό για να σου δείξω που βρίσκεται. Έτσι είναι καλύτερα. Το αστέρι μου θα είναι για σένα ένα από τ' αστέρια. Τότε, θα σ' αρέσει να κοιτάζεις όλα τα αστέρια... Όλα θα είναι φίλοι σου. Κι ύστερα, θα 'θελα να σου κάνω ένα δώρο ...
Γέλασε πάλι.
-Α! μικρό μου ανθρωπάκι, μικρό μου ανθρωπάκι, μου αρέσει να σ' ακούω να γελάς!
- Ακριβώς αυτό θα 'ναι το δώρο μου... αυτό θα 'ναι όπως με το νερό ...
- Τι θέλεις να πεις;
- Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι τα ίδια. Για κείνους που ταξιδεύουν, τ' αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους, τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ήταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ' αστέρια σωπαίνουν. Εσύ, θα έχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν τα έχει ...
- Τι θέλεις να πεις;
- Αφού εγώ θα 'μαι σ' ένα απ' αυτά, κι αφού θα γελάω σ' ένα απ' αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ' αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!
Και γέλασε πάλι.
- Κι όταν θα 'χεις παρηγορηθεί (πάντα παρηγοριέται κανείς ), θα είσαι ευχαριστημένος που μ' έχεις γνωρίσει.
Θα είσαι πάντα φίλος μου. Πάντα θα θέλεις να γελάς με μένα. Και θ' ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρο, έτσι, για την ευχαρίστηση... Και οι φίλοι σου θα σε κοιτάζουν κατάπληκτοι να γελάς, κοιτάζοντας τον ουρανό. Τότε, εσύ θα τους λες: «Ναι, τ' αστέρια με κάνουν πάντα να γελάω!» και θα σε περνάνε για τρελό. Σου σκάρωσα ένα πολύ πονηρό παιχνίδι ... Και γέλασε ξανά.
- Θα είναι σαν να σου έχω δώσει αντί γι' αστέρια, μικρά κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν ...
Και γέλασε πάλι. Ύστερα σοβαρεύτηκε ξανά:
- Απόψε ... ξέρεις ... μην έρθεις.
- Δεν θα σ' αφήσω καθόλου.
Όμως έδειχνε βυθισμένος σε σκέψεις .
- Θα μοιάζω σαν να έχω αρρωστήσει ... Θα μοιάζω σαν να 'μαι ετοιμοθάνατος. Κάπως έτσι θα είναι. Μην έρθεις να με δεις έτσι, δεν θ' αξίζει τον κόπο ...
- Δεν θα σ' αφήσω καθόλου. Μα έδειχνε σκεφτικός.
- Στο λέω αυτό ... είναι εξαιτίας του φιδιού. Δεν πρέπει να σε δαγκώσει ... τα φίδια είναι κακά. Αυτό μπορεί να σε δαγκώσει έτσι, για ευχαρίστηση.
- Δεν θα σ' εγκαταλείψω καθόλου. Όμως κάτι τον καθησύχασε:
- Είναι αλήθεια πως δεν τους έχει πια απομείνει δηλητήριο για το δεύτερο δάγκωμα ...
Κείνη τη νύχτα δεν τον είδα να μπαίνει στο δρόμο. Είχε φύγει αθόρυβα. Όταν μπόρεσα να τον προλάβω περπατούσε αποφασισμένος, με γρήγορο βήμα. Μου είπε μονάχα:
- Α! εδώ είσαι ...
Και μ' έπιασε απ' το χέρι. Όμως ανησυχούσε ακόμη:
- Έχεις κάνει λάθος. Θα πονέσεις. Θα μοιάζω με νεκρό, μα δεν θα 'μαι πραγματικά ...
Εγώ σώπαινα.
- Καταλαβαίνεις. Είναι πολύ μακριά. Δεν μπορώ να κουβαλάω τούτο 'δω το σώμα. Είναι πολύ βαρύ!
Εγώ σώπαινα.
- Όμως, θα 'ναι σαν κάποιος να 'χει παρατήσει ένα κουφάρι, μια παλιά δεντρόφλουδα. Δεν νιώθεις θλίψη βλέποντας παλιά δεντρόφλουδα ...
Εγώ σώπαινα.
Έχασε για λίγο το κουράγιο του. Όμως έκανε ακόμη μια προσπάθεια:
- Θα 'ναι όμορφα, ξέρεις. Κι εγώ το ίδιο θα κοιτάζω τ' αστέρια. Όλα τ' αστέρια θα 'χουν πηγάδια μ' ένα σκουριασμένο μαγκάνι. Όλα τ' αστέρια θα μου ρίχνουν νερό να πιω ...
Εγώ σώπαινα.
- Θα 'ναι τόσο όμορφα! Θα 'χεις πεντακόσια εκατομμύρια κουδουνάκια, θα 'χω πεντακόσια εκατομμύρια πηγές ...
Και σώπασε κι εκείνος, γιατί έκλαιγε ...
- Να εκεί είναι. Άφησέ με να κάνω ένα βήμα μόνος μου.
Και κάθισε γιατί φοβόταν. Είπε πάλι:
- Συ ξέρεις ... το λουλούδι μου. Είμαι υπεύθυνος γι' αυτό! Κι είναι τόσο αδύναμο. Κι είναι τόσο αθώο. Έχει τέσσερα αγκάθια όλα κι όλα για να προστατεύεται ενάντια σ' όλον τον κόσμο.
Κάθισα κι εγώ γιατί δεν μπορούσα πια να στέκομαι όρθιος. Είπε:
- Να ... Αυτό είν' όλο ...
Δίστασε λίγο ακόμη, ύστερα σηκώθηκε. Έκανε ένα βήμα. Ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα.
Δεν έγινε τίποτε. Το μόνο που είδα, ήταν μια λάμψη κίτρινη κοντά στον αστράγαλό του. Για μια στιγμή απόμεινα ασάλευτος. Δεν φώναξε. Έπεσε απαλά, όπως πέφτει ένα δέντρο. Κι ούτε έκανε κάποιο θόρυβο, καθώς είχε πέσει πάνω στην άμμο.

ενημερωση

για νεοτερα δημοσιευση αναμεινατε στον υπολογιστη σας
εχω διαβασματα ντε.